Աշխարհում իշխանության համար չկա ավելի վատ բան քան երկու հավասար բանակի բաժանված հասարակությունը: Դրա ամենացայտուն օրինակը թերեւս  ժամանակակից ուկրաինական ընտրություններն են, երբ <խեղճ Յուլիան> այդպես էլ չի կարողանում ստանձնել վարչապետությունը, կամ ավելի վատ օրիանակ բելգիական կառավարական ճգնաժամը: Բայց ինչ կարող ես անել երբ հասարակության 50%-ը մի բան է ուզում, իսկ մյուս կեսը ճիշտ հակառակը: Դե արի ու որոշում կայացրու:

Այն, որ Հայաստանի տնտեսությունը բացառիկ է իր կառուցվածքով, կարծում եմ գիտեն բոլորը: Ու նաեւ հանրահայտ է, որ որքան էլ առաջըթաց տեմպերով աճում է մեր բյուջեն, երկիր մտնող տրանսֆերտները նույն արագությամբ աճում են:  Ամենահամեստ կանխատեսումներով, հաջորդ տարի 2.5 մլրդ պետական բյուջեին զուգահեռ կունենանք  նույնքան 2.5 մլրդ օտարերկրյա տրանսֆերտ:

Վերջերս բազմիցս վկայակոչված <Գելափի> հարցումներում մի փաստ կար որին գրեթե ոչ ոք ուշադրություն չդարձրեց: Պարզվում  է, որ Հայաստանի քաղաքացիների ուղիղ 50%-ը արտասհահմանյան տրանսֆերտ է ստանում: Այստեղ հատկանշականը հենց 50 տոկոսն է, որովհետեւ այն նշանակում է, որ դրամավարկային քաղաքականություն իրականացնողները հայտնվում են փակուղում,  քանի որ ոչ միայն չեն կարողանում, այլ նաեւ ստացվում է, որ բարոյական իրավունք  չեն ունենում պաշտպանել այս կամ այն մասի շահերը: Երկու 50-ների շահերը ուղղակիորեն հակասում են միմյանց, ու օգնելով մեկին գրեթե մահացու հարված է հասցվում մյուսին:

Եւ ինչ է անում այս վիճակում ՀՀ կենտրոնական բանկը: Մի քիչ սրան, մի քիչ նրան: Այն 50%-ի համար որ ՀՀ դրամով է ապրում փորձում է սանձել գնաճը, բայց չի անում դա լավ, քանի որ այդ դեպքում դոլլարի փոխարժեքը կընկնի պլինտուսի մակարդակին: Մյուս 50%-ի համար, որ տրանսֆերտներով է ապրում, հսկայական քանակությամբ դոլլար է առնում ու հանում շուկայից, բայց չի անում դա մինչեւ վերջ որքան արժեր անել, քանի որ այդ դեպքում դրամը կդառնա մաշված թղթի կտոր:

Ու ստացվում է որ բոլորը դժգոհ են, եւ դրամով ապրողները, քանի որ գները արագ աճում են,  եւ դոլարով ապրողները քանի որ այն  արժեզրկվում  է:

http://www. itogi.ru/Paper2007.nsf/Article/Itogi_2007_09_08_23_3508.html

Այս լուրը միանգամից կարծում եմ կարող է ուրախացնել բոլոր շինարարներին ու տխրեցնել բոլոր նրանց, ովքեր նոր տուն կամ հողամաս գնելու ցանկություն ունեն: Վերջերս Հայաստանի լավագույն տնտեսագետներից մեկի հետ զրույցի ժամանակ զրուցակիցս սկսեց խոսել անշարժ գույքի գների մասին: Իմ ընկերը պնդում էր, որ Երեւանում հողի եւ բնակարանների գները անտրամաբանական բարձր են եւ անխուսափելիորեն իջնելու են: Բացատրություններից մեկն էլ այն էր, որ մեզ մոտ այդ գներն ինֆլացվում  են Սփյուռքի ու հատկապես Ռուսաստանի հայերի միջոցների հաշվին եւ ԱՄՆում  հիփոթեկի շուկայի նոր սկսվող անկումը անպայման ազդելու է նաեւ մեր շուկայի վրա:

Բայց կա նաեւ մեկ այլ մոտեցում, ըստ որի Հայաստանում կա նոր բնակարանների շատ մեծ պահանջարկ քանի որ սկսած 1990ականներից բնակարային շինարարություն գրեթե չի արվել: Այս դեպքում իհարկե հաշվի չենք առնում մի քանի այսպես կոչված էլիտար շենքերը, քանի որ պահանջարկը հիմնականում <էկոնոմ> բնակարաններին է վերաբերում: Եթե հաշվենք նաեւ, որ Երեւանի բնակելի ֆոնդի զգալի մասը կառուցվել է 30ականներին եւ այսօր արդեն քանդման ենթակա է, ապա շատ բան ակնհայտ կդառնա:

Երեկ ՎիվաՍելի սեփականատեր (արդեն ընդամենը 20 տոկոսի) Պիեռ Ֆաթուշը հայտարարեց Երեւանի կառուցապատման նպատակով մեկ միլիարդ ԱՄՆ դոլար ներդնելու պատրաստակամության մասին: Հայտնի է նաեւ Էռնեկյանի Ֆիրդուսնոցը իրացնելու նախագծի մասին: Էլ չենք խոսում մնացածների մասին, որոնք վաղուց արդեն շուկայում են եւ մեծ միջոցներ են ներդնում:

Այնպես որ կարծում եմ Սոչիի մեկ մետր =10.000$ ռեկորդը Երեւանում էլ մի քանի տարվա ընդացքում հաստատ իրականություն կդառնա:

English as working language

English was introduced to Singapore by the British in 1819, when the British established a port and later a colony on the island. English had been the administrative language of the colonial government, and when Singapore gained self-government in 1959 and independence in 1965, the local government decided to keep English as the working language. This is unlike other countries in Southeast Asia which readily adopted their indigenous languages as their national language after ending colonial rules.^[1]

The use of English as a common language serves to bridge the gap between the diverse ethnic groups in Singapore. The government of Singapore has actively promoted the use of English as a unifying language between the three major races in the country. As the global language for commerce, technology and science, the promotion of English also helps to expedite Singapore's development and integration into the global economy.^[2] English is the main language of instruction in Singapore's education system.

wikipediaի այս հոդվածը եւս մի կաթիլ է ավելացնում իմ այն համոզմանը որ արեւելքի տնտեսական <վագրերը> շատ բանի են հասել նախեւառաջ անգլերենի շնորհիվ: Տնտեսական գլոբալացման ժամանակներում առանց անգլերենի հեռու չես գնա: Այնպես որ ինչպես Վարդան Օսկանյանն է ասում ՄՈՒՅՍ տարվանից անգլերենը որպես պետական լեզու...