Դաշնակցության անելիք չունենալու մասին հայտնի միտքն այսօր նոր ոճով է հնչում: Բայց դա չէ այն հարցը, որ հիմա պետք է տալ նրանց: Հարցն ուրիշ է, հասկացանք, որ հանդիպել եք: Ի վերջո թշնամիներն էլ են հաճախ բանակցում, Քոչարյանն էլ է սեղմում Ալիեւի ձեռքը... Բայց ինչո՞ւ են այդքան ուրախացել դաշնակցական լիդերներն այս հանդիպման կայացմամբ: Ինչո՞ւ են պատմության մեջ առաջին անգամ իրենց հանդիպման տեսաերիզը բազմացրել մի քանի տասնյակ օրինակ ու բաժանել բոլոր ալիքներին ու խնդրել ցուցադրել: Ինչո՞ւ է «Երկիր Մեդիան» առավոտից երեկո այդպիսի ոգեւորությամբ պտտում այն:

Ես ինչ որ բան չեմ հասկանում, թե՞ իսկապես սա այդքան մեծ պատիվ է ՀՅԴ-ի համար:

Այս պատմության մեջ ամենատխուրն այն է, որ տասը տարի հետո հայտնվեց Տեր-Պետրոսյանը եւ մի լավ բան ասելու փոխարեն, էլի ասաց. «Վատ եք ապրելու, ամեն ինչ վատ է լինելու»: Ասաց հերիք չի, խոսեց Նիկոլի  ու  Արամ  Սարգսյանի  բառերով... Բա արժեր 10 տարի լռել ու հետո այդպես վարադառնալ:

 «Անկախության 16-րդ տարին, թեեւ թվում է շատ սովորական, ոչ հոբելյանական, բայց նկատի ունենալով առաջիկա նախագահական ընտրությունները, ես համարում են սա շրջադարձային տարի է, -երկար տարիների լռությունից հետո ասաց նա,- մենք այսօր կանգնած ենք ճամփաբաժանի առջեւ, մեծ երկընտրանքի առջեւ. ունենք երկու ճանապարհ. մեկը պահպանել այն, ինչ այսօր գոյություն ունի, այսինքն` պետություն, ավելի շուտ իշխանություն վերից վար կոռումպացված, հանցագործ մի վարչակազմ, որի հարաբերությունները կարգավորվում են ոչ թե օրենքներով, ոչ թե ժողովրդի կամքով, ոչ թե քաղաքական երկխոսությամբ, այլ գողական աշխարհի կարգ ու կանոնով: Լիովին մաֆիոզ, մինչեւ վերջին երանգը ստրուկտուրիզացված մի ռեժիմ, որը մեզ այսօր արդեն գլորել է երրորդ աշխարհի ռեժիմների շարքը, եւ այս իշխանությունների գոյատեւումը չի խոստանում, որ մենք կարող ենք երբեւէ դուրս գալ այս վիճակից. ուրեմն այսօր խնդիրը այս համակարգը կազմաքանդելն ու այս համակարգից ազատվելն է»:

Տեր-Պետրոսյանի հրաժարականից հետո, Ռեբերտ Քոչարյանի համար մի քանի տարի եւ հսկայական ջանքեր պահանջվեցին, որպեսզի կարողանա կանգնեցնել հասարակական դատաստան կազմակերպելու պահանջները: Այն ժամանակ թերեւս Քոչարյանը լրացուցիչ վարկանիշ ձեռք կբերեր, եթե կազմակերպեր թեկուզ ոչ անձամբ Տեր-Պետրոսյանի, այլ նրա շրջապատի դատավարությունը: Էլ չեմ խոսում Վանոյի մասին: Դե իսկ Խաչիկ Սուքիասյանը, որ Վանոյի անձնական օլիգարխն էր, ավելի ծաղկեց Քոչարյանի օրոք:
Գուցե սա նկատի ունի Տեր-Պետրոսյանը, երբ հանցագործ է անվանում Քոչարյանի իշխանությունը:

Երեւի նկատի ունի Քոչարյանի հանցագործ անգործությո՞ւնը իր ռեժիմը պատժելու գործում: