![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
Դիվանագետ ընկերս պատմում է, որ Լոնդոնի փողոցներում մի որ սիրամարգի ընտանիքի է հանդիպել, ստիպված կանգնեցրել է մեքենան, սպասել մինչեւ հատեն փողոցն ու մտնեն Հոլանդ փարկ: Ասուոմ էր վստահ էի, որ Երեւանում պատմեմ չեն հավատա: Բայց ես հավատացի:Նայեք քարզեզին ու դուք էլ կհավատաք: Լոնդոնում, հողը աշխահի ամենաբարձր գինն ունի, բայց միեւնույն է էս մարդիկ քաղաքի կենտրոնում հայուրավոր! հեկտարներով այգիներ են սարքել: Այգիներ, միայն այգիներ, առանց սրճարանների, պատկերացնում եք...
Ես միշտ ուզում եմ հասկանալ, թե խի ենք մենք էսքան անտարբեր էդ հարցերում, խի ենք մեր տները փայլեցնում, իսկ դռան դիմաց միջանցքում միզում... Ու միակ խելամիտ պատասխսանը որ մտածել եմ քաղաքային մշակույթի բացակայությունն է: Քաղաք չենք ունեցել, մեր տեսած քաղաքն էլ ուրիշինն է եղել (Թիֆլիս, Բաքու), ասել ենք թող մենք թքենք իրենք հավաքեն:
